Ο Δημήτριος Μπορούσας του Ματθαίου, γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1966 , στην Αθήνα.
Είναι Χειρουργός Ουρολόγος, Πλοίαρχος Ιατρός ε.α. ( Πολεμικό Ναυτικό), τέως Επιμελητής της Ουρολογικής Κλινικής του Ναυτικού Νοσοκομείου Αθηνών, “Fellow of the European Board of Urology”, μέλος του “Sava Perovic Foundation”(Urogenital Reconstructive Surgery).
Kάτοχος πτυχίων, Ιατρικής Σχολής Θεσσαλονίκης, Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων (ΣΣΑΣ), Καταδυτικής Ιατρικής, Αυτοδύτου, Ειδικότητας Ουρολογίας (1/2000), καθώς και πιστοποίησης European Board Ουρολογίας (Βιέννη 5/2000).
Μετεκπαιδεύτηκε στο διεθνές κέντρο «Επανορθωτικής Ουρολογίας» του Αμβούργου (Prof. Fisch ) για διάστημα 18 μηνών (2/2005 – 8/2006 ), καθώς και για μικρότερα διαστήματα (2 μηνών), στο San Giuseppe Hospital ( University of Milano) με αντικείμενο “andrologic surgery – reconstructive andrology” ( Prof. Austoni) και στο University Children’s Hospital of Belgrade – Urology Department, στο αντικείμενο “genito –urinary reconstructive surgery “ ( Prof. Perovic ).
ΑΥΞΗΤΙΚΗ ΦΑΛΛΟΠΛΑΣΤΙΚΗ
Τεχνικές :
* Χρησιμοποίηση υλικών για την αύξηση του όγκου (περιμέτρου) του πέους , με νεώτερο δεδομένο τη χρήση “biodegradable scaffolds “ (καλλιέργεια κυττάρων του ασθενούς σε ειδικά επεξεργασμένο και απορροφήσιμο υλικό ).
* Λύση των κρεμαστήρων συνδέσμων του πέους και κινητοποίηση του «θαμμένου»πέους , με ή χωρίς συνοδό κινητοποίησητου δέρματος του τριχωτού , με τεχνικήΥ- V. (Επικουρικό)
* Λιποαναρόφηση ή εκτομή του υπερηβικού λίπους (Επικουρικό)
Κάμψη Πέους
Η «κάμψη» των ηθικών προκαταλήψεων και η ενασχόληση των ανδρών με την εικόνα τους και τη βελτίωσή της, ανέδειξε τα τελευταία χρόνια τον σημαντικό αριθμό ανδρών, που τους απασχολεί η «κάμψη» του πέους τους.
Ιδιαιτερότητες στο σχήμα και στον άξονα του πέους είναι συχνές και οι περισσότερες οφείλονται στην «ιδιαίτερη κατασκευή» του καθενός (συγγενείς), χωρίς να αποτελούν συνήθως πρόβλημα.
Προβληματική καθίσταται η κάμψη εκείνη, που προκαλεί πόνο, παραμόρφωση, στυτική δυσλειτουργία και γενικότερα επηρεάζει τη σεξουαλική συμπεριφορά.
Χαρακτηρίζεται σχεδόν πάντα από ανάπτυξη σκληρίας στο τοίχωμα των σηραγγωδών σωμάτων του πέους (του στυτικού μηχανισμού), και περιγράφεται ως «νόσος Peyronie».
Η ανάπτυξη αυτής της σκληρής πλάκας, εμποδίζει το συγκεκριμένο σημείο να ακολουθήσει το «φούσκωμα» του πέους κατά τη στύση, με αποτέλεσμα το πέος να στραβώνει.
Η αιτιολογία της νόσου δεν έχει πλήρως περιγραφεί, φαίνεται όμως ότι σημαντικό ρόλο παίζουν οι μικροτραυματισμοί του πέους κατά την διάρκεια των επαφών, σε άτομα με γονιδιακή προδιάθεση στην έντονη τοπική αντίδραση του ανοσοποιητικού τους συστήματος.
Η διάγνωση γίνεται από τον ειδικό ουρολόγο, αρχικά με ψηλάφηση του πέους και ολοκληρώνεται με την μέτρηση της γωνίας μετά από τεχνητή στύση και την απεικόνιση της βλάβης υπερηχογραφικά. Απαραίτητη είναι βέβαια η λήψη καλού ιστορικού και η συνεκτίμηση της στυτικής λειτουργίας.
Εχουν ανακοινωθεί πολλών ειδών «συντηρητικές» θεραπείες με αμφίβολα έως ανύπαρκτα αποτελέσματα. Σε λίγες περιπτώσεις διαπιστώνεται και αυτόματη υποχώρηση της βλάβης.
Η μόνη αποδεδειγμένη θεραπεία είναι η χειρουργική, είτε με την τοποθέτηση ραφών στην ακριβώς αντίθετη πλευρά της βλάβης (μόνο σε μικρές κάμψεις), είτε με πραγματική γεωμετρική αποκατάσταση του σχήματος, με τομή πάνω στη βλάβη, αφαίρεση τμήματός της και πλαστική αποκατάσταση του σηραγγώδους με τοποθέτηση μοσχεύματος.
Το αποτέλεμα είναι άμεσο και θεαματικό και η διάρκεια νοσηλείας μία μέρα.
Υποσπαδίας
Η ουρήθρα είναι ο σωλήνας μεσω του οποίου αποβάλλονται τα ούρα από την ουροδόχο κύστη. Διέρχεται από την κάτω επιφάνεια του πέους. Το άνοιγμα της ουρήθρας (εξω στόμιο), είναι συνήθως στην άκρη της βαλάνου του πέους.
Σαν «υποσπαδία»,χαρακτηρίζουμε την κατάσταση στην οποία ,η ουρήθρα καταλήγειι στην κάτω πλευρά του πέους, αντί στο τέλος του.
Το άνοιγμα μπορεί να είναι λίγο κάτω από την κανονική θέση (ήπιος)ή οπουδήποτε αλλού ,στην ίδια νοητή γραμμή ,έως τη βάση του οσχέου (σοβαρος).
Συνήθως το τελικό άκρο του πέους,έχει όψη «κεφαλής κόμπρας»με την ακροποσθία(το δέρμα του πέους),να εχει εμφάνιση κουκούλας. Αυτό συμβαίνει επειδή η ακροποσθία δεν έχει αναπτυχθεί στην κάτω πλευρά του πέους.
Επίσης μπορεί να παρατηρείται «σύσφιξη» των ιστών στην κάτω πλευρά του πέους ,που ονομάζεται «χορδή». Αυτή τραβάει το πέος κάτω και δεν το αφήνει να ισιώσει. Οσο σοβαρότερος είναι ο υποσπαδίας,τόσο μεγαλύτερη είναι η χορδή.
Συχνότερα προβλήματα ,είναι η διαταραχή στην ακτίνα της ούρησης(έως ανάγκη ούρησης σε καθιστή θέση),και η κάμψη του πέους ,λόγω της χορδής.
Και τα δύο οδηγούν σε προβλήματα με την εμφάνιση και την εικονα του σωματος ,αλλά και πραγματική δυσλειτουργία στη σεξουαλική πράξη.
Περίπου 1 στα 300 παιδιά γεννιέται με κάποια μορφή υποσπαδία. Φαίνεται να εμφανίζεται όλο και συχνότερα. Ο λόγος για τον οποίο το πέος δεν αναπτύσεται σωστά , ακόμη δεν είναι σαφής. Η ανάπτυξη του πέους, ενώ το μωρό μεγαλώνει μέσα στη μήτρα ,εξαρτάται εν μέρει από τις ανδρικές ορμόνες του φύλου όπως η τεστοστερόνη. Οι επιδράσεις της τεστοστερόνης στο αναπτυσόμενο πέος μπορεί να αποκλειστεί με κάποιο τρόπο. Αν και δεν είναι μια κληρονομική κατάσταση, συμβαίνει συχνότερα σε μερικές οικογένειες.
Η διάγνωση είναι συνήθως εμφανής από την εξέταση του πέους. Δεν υπάρχει άλλη εξετάση ρουτίνας. Ωστόσο, ένας μικρός αριθμός ατόμων με σοβαρό υποσπαδία (όταν το άνοιγμα της ουρήθρας βρίσκεται στη βάση του όσχεου) μπορεί να έχει και άλλες ανωμαλίες των γεννητικών οργάνων. Ως εκ τούτου, ο χρωμοσομικόςικός έλεγχος (καρυότυπος,μικροελλείψεις),σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απαραίτητος.
Σημείωση: αυτά τα σύνδρομα είναι σπάνια και τα περισσότερα αγόρια με υποσπαδία είναι πραγματικοί «άνδρες» και δεν έχουν άλλες ανωμαλίες.
Αν ο υποσπαδίας είναι ήπιος, με το άνοιγμα της ουρήθρας λίγο κάτω από την κανονική και χωρίς κάμψη του πέους, τότε μπορεί να μην χρειαστεί θεραπεία . Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις, η θεραπεία είναι χειρουργική και συνήθως μπορεί να γίνει σε μία επέμβαση(ένα στάδιο). Ωστόσο, εάν ο υποσπαδίας είναι πιο σοβαρός, δύο στάδια μπορεί να είναι απαραίτητα. Η επέμβαση γίνεται συνήθως όταν το παιδί είναι περίπου 18-24 μήνών.
Κιρσοκήλη
Περίπου δύο στους δέκα Έλληνες πάσχουν από κιρσοκήλη, μια πάθηση που οφείλεται σε ανεπάρκεια των φλεβών που βρίσκονται στο όσχεο.
Η νόσος αναπτύσσεται συνήθως σε νεαρή ηλικία (15 έως 25 ετών), συχνότερα στον αριστερό όρχι, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις δεν προκαλεί συμπτώματα (χαρακτηρίζεται «ύπουλη νόσος») και γι΄ αυτό γίνεται αντιληπτή αργότερα στη ζωή, έπειτα από εξετάσεις για υπογονιμότητα και κυρίως ύστερα από σπερμοδιάγραμμα, το οποίο δείχνει πολύ μειωμένο αριθμό σπερματοζωαρίων.
Στην πραγματικότητα, η κιρσοκήλη αποτελεί αρκετά συχνή, αλλά ευτυχώς αναστρέψιμη αιτία ανδρικής υπογονιμότητας, καθώς μειώνει σημαντικά την παραγωγή σπερματοζωαρίων. Αυτό οφείλεται στο ότι οι δυσλειτουργούσες φλέβες στο όσχεο δεν μπορούν να απομακρύνουν το αίμα από την περιοχή, με συνέπεια αυτό να μένει στάσιμο και με το πέρασμα του χρόνου να σχηματίζονται μικρές μάζες («γρομπαλάκια»), οι οποίες ενδέχεται να γίνουν αντιληπτές με την ψηλάφηση.
Αναλόγως με το μέγεθος και τη σοβαρότητά της, η κιρσοκήλη κατατάσσεται σε τρεις κατηγορίες.
Η πρώτου βαθμού κιρσοκήλη είναι μικρή, δεν ανιχνεύεται εύκολα και εντοπίζεται μόνον όταν ο άνδρας υποβληθεί σε υπερηχογράφημα τρίπλεξ.
Η δευτέρου βαθμού κιρσοκήλη είναι μέτρια σε μέγεθος και εύκολα ανιχνεύσιμη από τον γιατρό με την ψηλάφηση, ενώ η τρίτου βαθμού είναι η πιο προχωρημένη και είναι ορατή (φαίνονται «γρομπαλάκια» στο δέρμα).
Τα συνηθέστερα συμπτώματα που εκδηλώνει μικρός αριθμός πασχόντων είναι αίσθημα βάρους στους όρχεις και ήπιος πόνος.
Η διάγνωση της κιρσοκήλης γίνεται με την ψηλάφηση από ουρολόγο ιατρό, με τη διενέργεια υπερηχογραφήματος ή με συνδυασμό των δύο. Συνήθως, γίνεται υπερηχογράφημα για να επιβεβαιώσει τις αρχικές υπόνοιες.
Η θεραπεία της κιρσοκήλης είναι χειρουργική. Η επέμβαση είναι απλή και απαιτείται συνήθως μίας ημέρας παραμονή του ασθενούς στο νοσοκομείο. Με την επέμβαση επιτυγχάνεται αποκατάσταση της γονιμότητας σε ποσοστό έως 90% και πλήρης ύφεση των ενοχλημάτων του ασθενούς.
Φίμωση-Περιτομή
Η περιτομή είναι η χειρουργική αφαίρεση του δέρματος που καλύπτει την άκρη του πέους. Είναι αρκετά κοινή στα νεογέννητα αγόρια σε ορισμένα μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, καθιστώντας την, την πιο συνηθισμένη χειρουργική διαδικασία στα νεογέννητα αγόρια παγκοσμίως.
Για κάποιες οικογένειες, η περιτομή είναι ένα θρησκευτικό τελετουργικό. Η περιτομή μπορεί επίσης να είναι ένα θέμα οικογενειακής παράδοσης, προσωπική υγιεινή ή προληπτική υγειονομική περίθαλψη. Για άλλους, όμως, η περιτομή φαίνεται περιττή, ή παραμόρφωση. Μετά την περιτομή, δεν είναι γενικά δυνατό να δημιουργήσετε εκ νέου την εμφάνιση ενός πέους χωρίς περιτομή.
Μερικές φορές υπάρχει ιατρική ανάγκη για περιτομή, όπως όταν η περιοχή αυτή είναι πάρα πολύ σφιχτή για να ανασυρθεί πάνω από τη βάλανο. Σε άλλες περιπτώσεις, ιδίως σε ορισμένες περιοχές της Αφρικής, περιτομή συνιστάται για μεγαλύτερα αγόρια ή άντρες για να μειώσουν τον κίνδυνο ορισμένων σεξουαλικά μεταδιδόμενων λοιμώξεων.
Η περιτομή μπορεί να έχει διάφορα οφέλη υγείας, συμπεριλαμβανομένων:
- Υγιεινής.είναι πιο εύκολο να πλύνετε το πέος .
- Μειωμένο κίνδυνο λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος.Ο συνολικός κίνδυνος λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος στους άνδρες είναι χαμηλός, αλλά αυτές οι λοιμώξεις μπορεί να είναι πιο συχνές σε άνδρες χωρίς περιτομή.
- Πρόληψη προβλημάτων του πέους.Περιστασιακά, η ακροποσθία, σε πέος με φίμωση μπορεί να είναι δύσκολο ή αδύνατο να επανέλθει στη θέση της μετά από στύση. (παραφίμωση). Αυτό μπορεί επίσης να οδηγήσει σε φλεγμονή της ακροποσθίας ή της κεφαλής του πέους.
- Μειωμένο κίνδυνο καρκίνου του πέους.Αν και ο καρκίνος του πέους είναι σπάνιος, είναι λιγότερο συχνός σε άντρες με περιτομή. Επιπλέον, ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι λιγότερο συχνός στις γυναίκες που έχουν ερωτικούς συντρόφους με περιτομή.
- Μειωμένο κίνδυνο των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων λοιμώξεων.Ασφαλείς σεξουαλικές πρακτικές εξακολουθούν να είναι απαραίτητες, αλλά έχει παρατηρηθεί χαμηλότερος κίνδυνος μετάδοσης ορισμένων σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων , συμπεριλαμβανομένου του HIV, τον ιό που προκαλεί το AIDS.
Κονδυλώματα
Τα οξυτενή κονδυλώματα είναι μία σεξουαλικώς μεταδιδόμενη λοίμωξη που προκαλείται από τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV), ο οποίος προκαλεί διαφορετικές βλάβες ανάλογα με τον τύπο του ιού . Προσβάλλει κυρίως δερματικούς ιστούς και τα γεννητικά όργανα.
Εκτιμάται ότι τουλάχιστον 50% των σεξουαλικά ενεργών ανδρών και γυναικών θα προσβληθούν από τον HPV κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Η λοίμωξη από HPV των γεννητικών οργάνων είναι πολύ συχνή: 5,5 εκατομμύρια νέες περιπτώσεις εμφανίζονται κάθε χρόνο και περίπου 20 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες εκτιμάται ότι έχουν ενεργή HPV σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή. Ο HPV είναι ο ίδιος ιός που προκαλεί τις μυρμηγκιές ( τα στελέχη 2 και 4). Παρουσιάζονται και στα δύο φύλα. Από τους 100 τύπους του HPV, 30-40 είναι σεξουαλικά μεταδιδόμενοι και προκαλούν λοίμωξη των γεννητικών οργάνων.
Συγκεκριμένοι τύποι του ιού (από τους 100 που έχουν περιγραφεί ), έχουν συσχετιστεί με υψηλό κίνδυνο εμφάνισης νεοπλασίας. Κάποιοι από αυτούς τους τύπους, όπως οι 16 και 18, έχουν συσχετιστεί με τον καρκίνο των γεννητικών οργάνων στις γυναίκες. Οι τύποι 6 και 11 προκαλούν κονδυλώματα (καλοήθεις βλάβες) στην πρωκτογεννητική περιοχή, τα οποία στους άνδρες εμφανίζονται σε υγρές επιφάνειες, όπως είναι η περιοχή από την ακροποσθία ή η περιοχή της βαλανοποσθικής αύλακας , εντός του έξω στομίου της ουρήθρας ή και μέσα στην ουρήθρα ,στο σώμα του πέους ή στο όσχεο. Μπορούν επίσης να εμφανιστούν στην περιπρωκτική περιοχή και το ορθό (πιο συχνά σε ομοφυλόφιλους άνδρες), ή και στόμα αποτέλεσμα στοματογεννητικής επαφής (σπάνια).
Σύμφωνα με τελευταία επιδημιολογικά δεδομένα , ο ιός HPV και συγκεκριμένα οι τύποι HPV 16 και HPV18 συσχετίζονται με το 80-90% των καρκίνων του στοματοφάρυγγα καθώς και με το 68% της στοματικής κοιλότητας.
Προεξέχοντες αδένες γύρω από από το κεφαλάκι (βάλανος) μιμούνται τα κονδυλώματα αλλά δεν είναι. (σμηγματογόνοι αδένες)
Η περίοδος επώασης, όπως λέγεται, δηλαδή το διάστημα από τη μόλυνση έως την εμφάνιση των συμπτωμάτων ποικίλει από εβδομάδες (το νωρίτερο ένα μήνα) έως και μήνες (3 μήνες) καμιά φορά μέχρι και δύο χρόνια μετά. Δεν είναι ξεκάθαρο πόσο καιρό μετά από την μόλυνση θα εμφανιστούν τα κονδυλώματα. Είναι επίσης πιθανόν κάποιος να μολυνθεί από τον ιό, αλλά να μην εμφανίσει ποτέ κονδυλώματα. Αυτό εξαρτάται από την κατάσταση του ανοσοποιητικού του συστήματος. Τα κονδυλώματα μπορεί να εμφανιστούν σε περιόδους που το ανοσοποιητικό εξασθενεί και δεν μπορεί να καταστείλει τον ιό.
Ο ιός μπορεί να υπάρχει στον οργανισμό για χρόνια πριν εκδηλωθεί με συμπτώματα και διαγνωστεί. Επομένως μερικές φορές δεν είναι εύκολο να βρεθεί από που και πότε τον κολλήσατε.
Πρόσφατες μελέτες αναφέρουν ότι σε ποσοστό 70% των ανθρώπων που έχουν μολυνθεί από τον ιό HPV ,ο ίδιος ο οργανισμός θα απομακρύνει ή θα θέσει σε έλεγχο τον ιό μέσα σε 3-4 χρόνια από τη διάγνωση. Βέβαια δεν αποκλείεται να ξαναμολυνθεί κάποιος με τον ίδιο ή διαφορετικό τύπο του ιού.
Παράγοντες κινδύνου:
1. Πολλαπλοί ερωτικοί σύντροφοι
2. Άγνοια για το εάν ο ερωτικός σύντροφος πάσχει από κάποιο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα
3. Η κατανάλωση οινοπνεύματος και το κάπνισμα
4. Άλλες ιογενείς λοιμώξεις (όπως λοίμωξη από τον ιό HIV ή τον ιό του έρπητα)
5. Ψυχολογική πίεση, stress
6. Μη χρήση προφυλακτικού
Πως αντιμετωπίζονται;
Η θεραπεία είναι συντηρητική με ειδικά φάρμακα (επάλειψη των βλαβών), και η χειρουργική με ηλεκτροκαυτηρίαση ή laser. Μπορεί να γίνει «πάγωμα» με υγρό άζωτο (κρυοπηξία) . Εάν τα κονδυλώματα βρίσκονται στην ακροποσθία και είναι πολλά, θα πρέπει να γίνεται περιτομή.
Τα κονδυλώματα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται θεραπευτικά μέχρι της εξαφανίσεώς τους, λόγω κινδύνου μετάδοσης της νόσου στον ερωτικό σύντροφο κατά τη σεξουαλική επαφή,καθώσ και κινδύνου κακοήθους εξαλλαγής (σπάνια στον άνδρα).
Ένα μεγάλο πρόβλημα της θεραπείας των κονδυλωμάτων είναι η τάση τους για υποτροπές. Μπορούν να υποτροπιάσουν μήνες μετά από τη θεραπεία, οπότε παραμένει η δυνατότητα μετάδοσης τους.
Επίσης δεν είναι ξεκάθαρο πόσο καιρό μετά από τη θεραπεία θα πάψει να μεταδίδεται ο ιός από τη θεραπευμένη περιοχή. Στην πράξη, αν μερικούς μήνες μετά από τη θεραπεία δεν εμφανιστούν νέα κονδυλώματα συνήθως η περιοχή θεωρείται θεραπευμένη.
Προτείνεται η χρήση προφυλακτικού έως και 6 μήνες μετά τη θεραπεία των κονδυλωμάτων, ως μέτρο πρόληψης σε περίπτωση υποτροπής.
Σήμερα υπάρχει η δυνατότητα ανίχνευσης του ιού , σε ασυμπτωματικούς άνδρες που η σύντροφος τους έχει μολυνθεί από τον ιό. Η εξέταση λέγεται HPV-DNA, αξιολογείται όμως μόνο το θετικό αποτέλεσμα, δηλαδή ένα αρνητικό αποτέλεσμα δεν αποκλείει την μόλυνση από τον ιό. Η εξέταση γίνεται με υλικό που λαμβάνεται από την ουρήθρα με ειδικό βουρτσάκι. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα λήψης τεμαχιδίου από ένα σχετικά ευμεγέθες κονδύλωμα , για ταυτοποίηση του στελέχους (τύπου) του ιού, καθότι όπως αναφέραμε μόνο ορισμένοι τύποι έχουν συσχετιστεί με υψηλό κίνδυνο ανάπτυξης κακοήθειας.
Τι γίνεται με τον εμβολιασμό έναντι του ιού HPV;
Ο εμβολιασμός έναντι του ιού HPV εφαρμόζεται σήμερα σε 116 χώρες σε όλο τον κόσμο. Χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία και το Βέλγιο έχουν καθιερώσει το συστηματικό και οργανωμένο εμβολιασμό με αποτέλεσμα να έχει εμβολιασθεί μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού.
Στην Αυστραλία, σε έναν μόλις χρόνο από τη μαζική εφαρμογή του εμβολιασμού , παρουσιάσθηκε σημαντική μείωση, σε ποσοστό περίπου 50% των γεννητικών κονδυλωμάτων.
Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι σύντομα μπορούμε να περιμένουμε μείωση στην εμφάνιση και προκαρκινωματωδών βλαβών του τραχήλου και αργότερα μπορούμε να περιμένουμε μείωση και του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.
Οι κλινικές μελέτες των HPV εμβολίων παρουσιάζουν μία εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα που προσεγγίζει το 100% για όλα τα νοσήματα του γεννητικού συστήματος που στοχεύονται με τον εμβολιασμό. Ωστόσο σήμερα δεν υπάρχουν μόνο στοιχεία από τις κλινικές μελέτες αλλά υπάρχουν πολύ σημαντικά στοιχεία και από την εφαρμογή του εμβολιασμού στην κλινική πράξη ,όπου φαίνεται η επίδραση που ασκείται στα νοσήματα που προλαμβάνονται με τον εμβολιασμό.
Στυτική Δυσλειτουργία
Τί είναι στυτική δυσλειτουργία (ΣΔ)?
ΣΔ σημαίνει αδυναμία επίτευξης και/ή διατήρησης της στύσης. Κάποιες φορές έχουμε μερική στύση αλλά όχι ικανή για διείσδυση.
Πόσο συχνή είναι η ΣΔ?
Οι περισσότεροι άνδρες κάποιες φορές αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα στύσης λόγω κούρασης,στρές,μέθης,κλπ. Για τους περισσότερους αυτή η κατάσταση είναι προσωρινή ,σε κάποιους όμως επιμένει ή επαναλαμβάνεται. Περίπου οι μισοί άνδρες μεταξύ 40 και 70 ετών και το 70 % των άνω των 70, εμφανίζουν ΣΔ.
Πως προκαλείται η στύση?
Όταν είστε σεξουαλικά διεγερμένοι, μηνύματα από τον εγκέφαλο ταξιδεύουν μέσω των νεύρων στο πέος και προκαλούν έκλυση ουσιών στις απολήξεις των νεύρων που ονομάζονται νευροδιαβιβαστές.Έκκριση νευροδιαβιβαστών έχουμε και στις απολήξεις τοπικών νεύρων, μετά από ερεθισμό του πέους. Οι νευροδιαβιβαστές προκαλούν με τη σειρά τους αύξηση άλλων ουσιών ( cGMP), με αποτέλεσμα τελικά, διαστολή των αρτηριών του πέους και αύξηση ροής αίματος στο πέος. Η γρήγορη είσοδος του αίματος και το ¨φούσκωμα¨ του πέους πιέζει και κλείνει τις περιφερικές φλέβες (που σε συνθήκες ηρεμίας αδειάζουν το αίμα από το πέος), με αποτέλεσμα παραμονή της στύσης. Σε όλη τη διάρκεια της στύσης ο εγκέφαλος συνεχίζει να στέλνει εντολές, στο τέλος των οποίων, σταματάει και η αυξημένη ροή αίματος και ξεκινάει η χάλαση του πέους.
Τι προκαλεί ΣΔ?
Τα αίτια ταξινομούνται σε ¨Οργανικά¨και ¨ψυχολογικά¨
Οργανικά.
• Αρτηριακή στένωση( προδιαθεσικοί παράγοντες : ηλικία,υψηλή πίεση,κάπνισμα,χοληστερόλη,διαβήτης
• Παθήσεις των νεύρων του πέους (πχ σκλήρυνση κατά πλάκας,εγκεφαλικό)
• Διαβήτης ( προσβάλλει τα αγγεία και τα νεύρα )
• Τραύμα στα νεύρα του πέους ( τραύμα στο νωτιαίο μυελό,στην πύελο,επέμβαση ή ακτινοβολία στην περιοχή )
• Αλκοόλ , ναρκωτικά
• Φάρμακα ( πιο συχνά τα αντικαταθλιπτικά, β- αποκλειστές,διουρητικά)
• Μακρόχρονη ποδηλασία
• Ορμόνες
• Φλεβική διαφυγή
Ψυχολογικά
• Στρες
• Άγχος
• Κατάθλιψη
• Δυσκολίες στη σχέση
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ : Η στυτική δυσλειτουργία που προκαλείται λόγω στενωμένων αρτηριών ,εκδηλώνεται συχνά αρκετά χρόνια πριν από άλλα προβλήματα που προκαλεί η κακή κατάσταση των αρτηριών σας,αποτελώντας μία έγκαιρη προειδοποίηση !
Ποιές εξετάσεις πρέπει να κάνω ?
• Κλινική εξέταση και λήψη ιστορικού από ειδικό Ουρολόγο -Ανδρολόγο
• Έγχρωμο υπερηχογράφημα αγγείων πέους με προκλητή στύση
• Αρτηριακή πίεση
• ΗΚΓ
• Εξετάσεις αίματος : γενική,σάκχαρο,χοληστερόλη,τεστοστερόνη,προλακτίνη
Ποια είδη θεραπείας υπάρχουν ?
• Φάρμακα από το στόμα ( Cialis, Viagra, Levitra, Uprima )
• Θεραπεία με ενδοπεικές ενέσεις ( caverject,συνδυασμός αγγειοδραστικών ουσιών,προσταγλαδίνης,παπαβερίνης,regitine)
• Συσκευές κενού
• Υπόθετο διουρηθρικό
• Ασκήσεις πυελικού εδάφους
• Αντιμετώπιση συνοδών παθήσεων
• Κλινική Ψυχοθεραπεία σεξουαλικών διαταραχών ( ο συνδυασμός της με φαρμακευτική θεραπεία επιτυγχάνει γρηγορότερα αποτελέσματα )
• Πεϊκές προθέσεις
ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΠΕΪΚΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ
• οργανική ή ψυχογενής ανικανότητα ,όταν λιγότερο επεμβατικές θεραπείες είναι αναποτελεσματικές ή δεν είναι ανεκτές
• νόσος Peyronie ,όταν συνδέεται με στυτική δυσλειτουργία
• ίνωση πέους μετά από πριαπισμό ή θεραπεία με ενδοσηραγγώδεις ενέσεις
Προ-εγχειρητικές συμβουλές πριν από την εισαγωγή πεϊκών προθέσεων
• Αυτή η θεραπεία είναι κατάλληλη, όταν όλες οι άλλες μέθοδοι έχουν αποτύχει
• δύο τύποι προθέσεων: ημιάκαμπτες και φουσκωτές
• δεν πρόκειται για φυσική στύση, ενίοτε μείωση του μήκους και ασυνήθιστη αίσθηση των σηραγγωδών
• ή απόκρυψη μπορεί να είναι ένα πρόβλημα με ημιάκαμπτες συσκευές
• μηχανική βλάβη και επιπλοκές ενίοτε συμβαίνουν"
Επιπλοκές της τοποθέτησης πεϊκής πρόθεσης
• μηχανική βλάβη περίπου 5% σε 5 έτη
• λοίμωξη ποσοστό 1% , εφόσον δεν υπάρχουν επιπλέον παράγοντες κινδύνου, όπως διαβήτης ή επανατοποθέτηση
• δυσμορφία ή διάβρωση προθέσεων.
